DEMOLER EL MONUMENTO A LOS CAIDOS, DESTRUIR EL CAPITALISMO QUE SUSTENTO LA BARBARIE FASCISTA.

Azaroaren 8an, beste hitzordu bat dugu historiarekin eta frankismoa behin betiko hausteko beharrarekin. (abajo en castellano)

Monumentuari beste esanahi bat bilatzeko asmoa klaserik, ideologiarik eta ausardia politikorik gabeko memoria ekintza antzua baino ez da. Aldiz, ausardia hori bai erakutsi zutela altxamendu militarrari aurre egin ziotenek, frankismoaren hamarkada ilunetan eutsi ziotenek eta Espainiako trantsizioa borrokatu zutenek. Orain, dena hori ahaztu, eta frankismoaren herentzia suntsitu beharrean, sistema beraren zerbitzura berrinterpretatu  nahi dute.

1936ko uztailaren 18an, estatu-kolpearen hasiera izan zen, militarrek, enpresaburu handiek, lurjabeek eta elizak bultzatuta. Altxamendu horrek militante anarkisten, sozialisten eta komunisten zapalketa fisikoa ekarri zuen. Haien familiak eta haien idealak partekatzen zituzten lagunak  suntsitu zituen. Kunetak sarraski ideologiko horren lekuko mutuak dira gaur egun ere.

Berrogei urte geroago, diktadorea lasai asko hil eta gero, borboien monarkiaren esku utzi zuen bere ondarea. Iragan horrekin hautsi beharrean, Espainiako trantsizioak berniz itxura demokratikoz  makillatu zuen funtsezkoa: erregimenaren egitura ekonomiko, sozial eta ideologikoa. Horrela, monarkiak, indar armatuek, elizak, auzitegiek eta  gainerako estamentuek ESANAHI BERRI BAT aurkitu zuten, haren esentzia gordez. Moncloakoak bezalako itun ekonomikoek, birmoldaketa industriala eta EEEn sartzea bezalako neurriek markatu zuten aldaketa kosmetiko hau, kapitalaren boterea betikotu zuena.

Hori guztia adiskidetzearen eta elkarbizitzearen  izenean aurkeztu zen. Baina, adiskidetu al daiteke gizarte bat faxismoarekin? Aitzakia horrekin ez ziren epaitu frankismoaren arduradunak, ezta haien borreroak ere. «Trantsizio eredugarria» deituak baztertu egin zituen oraindik hobi komunetan pausatzen direnen ideal iraultzaileak. Memoria historikoaren forma desitxuratu horrek balio izan du frankismoari buruzko eztabaida lausotzeko eta , esate baterako, Iruñean Erorien monumentuari beste esanahi bilatzeko ekimenak martxan jartzeko.

Frankismoaren amaiera ofizialetik 50 urtera aurkezten zaigun memoria historikoak ez ditu aintzat hartzen diktaduraren aurka borrokan bizitza eman zutenen balio iraultzaileak. Are kezkagarriagoa, demokrazia burgesaren aterpean erresistentzia antifaxista lausotzen duten diskurtsoak legitimatzen ditu. Hori egitean, iragan iraultzaileari ez ezik, ideal horiek orainaldian aktibatzeko aukerari ere uko egiten dio.

Premiazkoa da narratiba hori haustea. Faxismoaren eta kapitalismoaren oinarri ekonomiko eta sozialari aurre egiteko  ideologia berreraikitzeko benetako prozesua abiatzea beharrezkoa dugu. Garai ezberdinetan frankismoaren aurka agertu ziren langile borrokaren printzipio iraultzaileak aldarrikatu eta eguneratu behar dira,

INDARen arabera, faxismoa amaitzeak hura sostengatzen duen kapitalismoari aurre egitea eskatzen du. Borroka guztiz antikapitalista eta konprometitu baten bidez bakarrik lortuko dugu iragan diktatorialarekiko eta oraingo  itzalarekiko behin betiko haustura.

ERORIEN MONUMENTUA ERAISTEKO ETA FAXISTEN BASAKERIA SOSTENGATZEN DUEN KAPITALISMOA SUNTSITZEKO, esplotaziorik eta zapaltzailerik gabeko gizarte baten aldeko eguneroko borroka piztu dezagun.

Gora borroka iraultzailea!!    Memoria historikorik onena borrokan jarraitzea da!! Gora langileen borroka!!

AZAROAREN 8AN IRUÑEKO KALEAK BETE!!
————————————————————

Este 8 de noviembre , nos enfrentamos a una nueva cita con la historia y con la necesidad de romper definitivamente con el franquismo y el peso de su legado.       

 Una jornada para denunciar cómo la resignificación de sus monumentos responde a una memoria histórica despojada de clase, carente de ideología y de valentía política. Una valentía que si demostraron quienes combatieron al levantamiento militar, resistieron durante las décadas oscuras del franquismo y lucharon en una transición española que, en lugar de acabar con su herencia, la reinterpretó al servicio del mismo sistema.  

  El 18 de julio de 1936 marcó el inicio del golpe de Estado, impulsado por militares, grandes empresarios, terratenientes y la iglesia. Este alzamiento no solo trajo consigo el aplastamiento físico de militantes anarquistas, socialistas y comunistas, sino que además arrasó con sus familias y cualquier sospechoso de compartir sus ideales. Las cunetas aún hoy son testigo mudo de esa masacre ideológica.

 Cuarenta años después, el dictador moría tranquilamente en su lecho, dejando un legado intacto que halló continuidad en la monarquía borbónica. Lejos de romper con ese pasado, la transición española maquilló lo esencial con un barniz democrático, manteniendo las estructuras económicas, sociales e ideológicas del régimen. La monarquía, las fuerzas armadas, la iglesia, los tribunales y demás estamentos heredados encontraron un nuevo significado, SE SIGNIFICARON, preservando su esencia. Pactos económicos como los de la Moncloa, medidas como la reconversión industrial y la entrada en la CEE marcaron este cambio cosmético que perpetuó el poder del capital.

 Todo ello presentado bajo el ideal de la reconciliación. Pero, ¿puede reconciliarse una sociedad con el fascismo? Bajo esta excusa no se juzgó a los responsables del franquismo ni a sus verdugos. La llamada «modélica transición» desestimó los ideales revolucionarios de quienes aún reposan en fosas comunes. Esta forma desvirtuada de memoria histórica ha servido para perpetuar el debate sobre el franquismo y permitir vergonzosamente iniciativas como resignificar monumentos como el de los Caídos en Iruñea.

 La memoria histórica que se nos presenta 50 años después del fin oficial del franquismo continúa ignorando los valores revolucionarios de quienes dieron su vida luchando contra la dictadura. Más preocupante aún, legitima discursos que diluyen la resistencia antifascista bajo el paraguas de la democracia burguesa. Al hacerlo, reniega no solo del pasado revolucionario sino también de la posibilidad de activar estos ideales en el presente.

 Urge romper con esta narrativa e iniciar un proceso real de reconstrucción ideológica que enfrente al fascismo y al capitalismo como sus pilares económicos y sociales. Se necesita reivindicar y actualizar los principios revolucionarios de lucha obrera que se opusieron al franquismo en todas sus etapas, llevándolos a la acción en nuestro tiempo.

 Desde INDAR sostenemos que acabar con el fascismo exige combatir el capitalismo que lo sustenta. Solo a través de una lucha plenamente anticapitalista y comprometida lograremos una ruptura definitiva con el pasado dictatorial y su sombra en el presente.

 DEMOLER EL MONUMENTO A LOS CAIDOS, DESTRUIR EL CAPITALISMO QUE SUSTENTO LA BARBARIE FASCISTA, mantener viva la lucha diaria por una sociedad libre de explotación y opresores.

Viva la lucha revolucionaria !! La mejor memoria histórica es seguir peleando!! Viva la lucha obrera !!

EL DIA 8 A LLENAR LAS CALLES DE IRUÑEA !!

Publicaciones Similares

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *